ตอนที่ 35 เสือไม่สำแดงเดชคิดว่าฉันเป็นแมวป่วยหรือไง

ดวงตางามของไป๋เถาแวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ เธอมองกู้เจิงแวบหนึ่ง เรื่องที่เขาไปทำงานที่ตัวอำเภอ ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่รู้กันเลยหรือ?

ดวงตาโตของเธอกะพริบปริบ ๆ ราวกับพูดได้

ในดวงตายาวเรียบของกู้เจิงมีรอยยิ้มเจืออยู่ เขาไม่ต้องให้เธอพูด ก็ราวกับรู้ความคิดของเธอ พยักหน้าให้

ไป๋เถาพยักหน้า ยิ้มจนหน้าตาสดใส “ใช่แล้วค่ะ ป้าหู ต่อไปกู้เจิงของบ้านเราก็เป็นคนงานในเมืองแล้วนะคะ

ไม่คุยกับป้าแล้วนะคะ อาเจิงรีบเวลา ไว้ค่อยคุยกันใหม่”

“โอ๊ย นั่นมันสุดยอดจริง ๆ ได้งานมั่นคงแล้ว

ไปเร็วเข้า ไปเร็วเข้า อย่าทำให้เรื่องสำคัญเสียการ” ป้าหูโบกมือบอกให้พวกเขาไปเร็ว ๆ เรื่องสำคัญต้องมาก่อน

ออกจากตรอกชุมชนมาแล้ว

ไป๋เถาหยุดฝีเท้า มองไปที่กู้เจิง แล้วพูดว่า “คุณไปบ้านพี่สี่ขอยืมจักรยาน ฉันจะไปส่งคุณที่คอมมูน แบบนี้เร็วกว่า พอส่งคุณถึงคอมมูนแล้วฉันจะขี่จักรยานกลับมาเอง”

“ไม่ต้องลำบาก ผมเดินแป๊บเดียวก็ถึง คุณกลับไปนอนต่ออีกรอบเถอะ” กู้เจิงไม่อยากให้เธอต้องไป ๆ มา ๆ ให้ยุ่งยาก