ตอนที่ 7 สยบ

เมื่อกี้ตอนกินขนมปังอบก็เหมือนกัน เธอกินไม่หมด เขาก็กินต่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยและไม่รังเกียจแม้แต่น้อย

ถึงจะเป็นเพราะไม่ให้อาหารเสียของก็ถูกอยู่ แต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี

ไป๋เถารู้สึกว่ากู้เจิงแย่กว่าวานนี้ เมื่อกี้เขาต้องจงใจหยอกเธอแน่ ๆ

แต่พอมองกู้เจิงอีกครั้ง เห็นสีหน้าปกติดี เธอจึงลดเสียงลงพูดว่า “ทำไมคุณไม่เช็ดสักหน่อยล่ะ ฉันเพิ่งดื่มไป”

“ไม่เป็นไร ผมไม่รังเกียจ” กู้เจิงยกยิ้มบาง ๆ

เขายิ้มน้อยครั้งนัก ไป๋เถาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เก็บก้อนดินเล็ก ๆ ใต้เท้าขึ้นมา ขว้างใส่เขา “คุณ… หน้าไม่อาย! ใครต้องการให้คุณมารังเกียจ”

เสียงของทั้งสองทำให้กู้ชิงเฉินที่อยู่ข้างหน้าสะดุ้ง