บทที่ 152: เจ้านครคงไม่ได้มีจุดอ่อนอยู่ในมือเธอหรอกนะ?

บทที่ 152: เจ้านครคงไม่ได้มีจุดอ่อนอยู่ในมือเธอหรอกนะ?

พอได้ยินแบบนั้น สวีโม่ก็คิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะหันมาแตกหักกับเขา

พูดตามตรง ตั้งแต่วินาทีที่เขาหิ้วหัวคนเดินเข้าประตูมา เขาก็รอช่วงเวลานี้มาตลอด

การลงมติ การโหวต หรือประชาธิปไตยอะไรนั่น ในสายตาเขาล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น

ในโลกนี้ ต่อให้พูดถึงเหตุผลกันจนสุดท้าย ก็ยังต้องวัดกันที่กำปั้นอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

เขาเคยคิดไว้แล้วว่า ในบรรดาคนที่อาจหันมาแตกหักและลงมือกับเขาเพราะเรื่องน้ำยา จะต้องมีใครสักคนที่ช่วยผลักดันความคืบหน้าของเนื้อเรื่องได้

หลิ่วอวิ๋น? หรือเจ้านคร? หรืออาจเป็นผู้เชี่ยวชาญลึกลับที่เขาไม่เคยสังเกตเห็น?