กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 151: บาดแผลของรุ่งอรุณ พวกนายส่งใครสักคนมาฆ่าฉันเลยสิ!
พูดตามตรง ในเกมบรรพกาลฟื้นคืน สวีโม่แทบไม่เจอเรื่องที่ทำให้ตัวเองประหลาดใจอีกแล้ว
แต่คำพูดที่จู่ๆ เหลียงสู่กวงก็พูดออกมา ทำให้สมองของเขาค้างไปชั่วขณะ
แค่คำพูดเดียว ก็ทำให้ความคืบหน้าของเนื้อเรื่องที่หยุดนิ่งมานานพุ่งไปข้างหน้าถึง 10% ได้เลยเหรอ?
มันเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง!
ในเกมนี้ยังมีตัวละครที่ใจถึงขนาดนี้อยู่อีกเหรอ?
แล้วเมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ? เรื่องนี้นายเป็นคนผลักดันเองงั้นเหรอ? ตัวการเบื้องหลังเปิดเผยตัวเองกันง่ายๆ แบบนี้เลย?