บทที่ 267: เด็กหนุ่มกระบี่ผ่าฟากฟ้าสยบเทพแปลง

บทที่ 267: เด็กหนุ่มกระบี่ผ่าฟากฟ้าสยบเทพแปลง

ข้าเหินกระบี่ทะยานผ่านสันเขาและป่ารกร้างลึกเข้าไปในแดนรกร้าง

เบื้องล่างสุดสายตา ฝุ่นทรายฟุ้งตลบทั่วฟ้า แสงวิญญาณปะทุระเบิดอย่างยุ่งเหยิง

เมื่อบินเข้าไปใกล้ ข้าก็เห็นผู้บำเพ็ญวิชามารที่เรียกว่าตันจื่อเหิงกำลังต่อสู้อย่างสูสีกับสัตว์อสูรระดับสูงตัวหนึ่ง

คนหนึ่งกับสัตว์อสูรหนึ่งตัวผลัดกันซัดใส่กันไม่หยุด

สัตว์อสูรตัวนั้นมีหนังหนาเนื้อเหนียว ค่าป้องกันสูงลิบ ถูกซัดไปเจ็ดแปดครั้งก็ยังไม่ล้ม แถมยังสะบัดหางพ่นหนามหินใส่ตันเหิงจื่อ พุ่งตรงเข้าหาใบหน้าเขา

ตันเหิงจื่อหลบซ้ายปัดขวา ชายอาภรณ์พลิ้วสะบัด เหงื่อไหลท่วมศีรษะ

ยามแสงกระบี่ของข้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า สัตว์อสูรตัวนั้นเพียงเงยหน้ามองข้าแวบหนึ่ง

หลังชะงักไปครู่หนึ่ง มันก็หันหลังวิ่งหนี หายลับไปในพริบตา

ตันเหิงจื่อยืนนิ่งอยู่กับที่เช่นกัน เขามองแผ่นหลังของสัตว์อสูรที่หลบหนี ก่อนหันกลับมามองข้าแล้วอ้าปากค้าง