บทที่ 263: ชิงช้ายังไม่หยุดไหว คนคุ้นเคยหวนคืนสู่แดนรกร้าง

บทที่ 263: ชิงช้ายังไม่หยุดไหว คนคุ้นเคยหวนคืนสู่แดนรกร้าง

ดินแดนหลิวฮวง

ที่นี่ไม่มีทั้งกลางวันกลางคืน และไม่มีทั้งฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูหนาว

เหนือศีรษะมีเพียงม่านหมอกสีเทาปกคลุมอยู่ตลอด ไม่อาจมองเห็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ หรือดวงดาว

สายลมพัดอยู่ตลอดปี ไม่หนาวไม่ร้อน ไม่แรงไม่เบา พัดพาฝุ่นดินในฟ้าดินให้ลอยไปแล้วลอยกลับมาไม่รู้จบ

ที่นี่คือดินแดนชั่วร้ายซึ่งเป็นที่ยอมรับกันทั่วทั้งสามภพ

เหล่านักโทษหลบหนี ผู้บำเพ็ญวิชามาร และผู้คนที่หมดหนทาง ล้วนหลบหนีมายังที่แห่งนี้

ที่นี่มีสัตว์อสูรมากมาย ป่ารกร้างก็หนาทึบ เผลอไม่ได้เดี๋ยวหมูป่าสามตาตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาไล่ตามเจ้า ชีวิตน้อย ๆ อาจดับสูญได้ในพริบตา

แต่เรื่องน่าประหลาดก็คือ... ดินแดนชั่วร้ายแห่งนี้กลับสงบสุขกว่าสถานที่อีกหลายแห่งด้านนอกเสียอีก

เหล่าคนชั่วที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่างจดจำกฎเกณฑ์ไม่กี่ข้อไว้ในใจ