บทที่ 262: ย่างเข้าสู่แดนเก่า ตามหาคนคุ้นเคย

บทที่ 262: ย่างเข้าสู่แดนเก่า ตามหาคนคุ้นเคย

เว่ยชางเสวียนมองข้า “เจ้าคิดจะเข้าไปคนเดียวหรือ?”

ข้าพยักหน้าอีกครั้ง “ใช่ มีเพียงข้าที่เข้าไปได้ และมีเพียงข้าที่เชิญท่านปู่ซุนออกมาได้”

เว่ยชางเสวียนมิได้ตอบทันที หากแต่หันไปมองท่านแม่ “เด็กน้อยชิงเมิ่ง เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”

ท่านแม่ขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึมเป็นครั้งแรก “ไม่ได้”

ข้าถึงกับงุนงง “เหตุใดเล่า?”

ท่านแม่วางพู่กันลง แล้วนั่งตัวตรงขึ้น

“หนึ่ง ดินแดนหลิวฮวงคือกรงขังยุคบรรพกาล เต็มไปด้วยคนชั่ว สัตว์อสูรดาษดื่น กฎเกณฑ์ก็สับสนวุ่นวาย อันตรายอย่างยิ่ง”

“สอง ยังไม่ต้องพูดถึงว่าบรรพชนตระกูลซุนจะคลี่คลายค่ายกลนี้ได้หรือไม่ จิตใจคนย่อมเปลี่ยนแปลง ครั้งก่อนพวกเขาปล่อยเจ้าไป มิได้หมายความว่าครั้งนี้จะปล่อยเจ้าเช่นกัน”