บทที่ 261: สารพัดไร้ทางแก้ คิดถึงบรรพชนในห้วงความคิดเดียว

บทที่ 261: สารพัดไร้ทางแก้ คิดถึงบรรพชนในห้วงความคิดเดียว

แม้จะจับไส้ศึกได้แล้ว—ไม่สิ ควรเรียกว่าสายลับแฝงตัว

แม้จะจับสายลับแฝงตัวได้และสอบสวนเสร็จแล้ว แต่ปัญหากลับยังไม่ได้รับการแก้ไขแม้แต่ข้อเดียว

ค่ายกลใหญ่ในโลกมนุษย์ยังคงนอนอยู่ใต้ทะเล ราวกับอสูรยักษ์จำศีล ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันจะกระตุกขึ้นมาฉับพลันเมื่อใด

และยังไม่รู้ว่าคนเบื้องบนจะรู้หรือไม่ว่าสายลับแฝงตัวถูกจับได้แล้ว

พวกเขาจะยื่นมือจากที่อื่นลงมาอีกหรือไม่?

จะส่งสายลับแฝงตัวคนที่สองลงมาอีกหรือไม่?

คำถามเหล่านี้วนเวียนหึ่ง ๆ อยู่เหนือศีรษะของทุกคนราวกับฝูงแมลงวัน ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป

แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องกินข้าว

เพราะกินอิ่มแล้วจึงจะมีแรงและวิธีการรับมือ