กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 260: ที่แท้ก็ถูกอาหารสุนัขชำระจนบรรลุธรรม
ในที่สุดท่านพ่อก็รอโอกาสระบายความคับแค้นใจมาจนได้ เขายืดเอวตั้งตรงแล้วเปิดฉากการแสดงทันที
“ถูกต้องๆ! ชั่วชีวิตของข้าต้องคอยเฝ้ามองมังกรเหวที่ชายขอบรอยแยก ป้องกันไม่ให้มันคลุ้มคลั่ง และเฝ้ารักษาแดนมารอยู่ทุกวัน! ทำงานตลอดทั้งปีไม่มีวันหยุด! จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องทะยานสู่เบื้องบนกัน!”
“อีกอย่าง หากข้าทะยานสู่เบื้องบนแล้ว ใครจะดูแลแดนมาร? ลูกชายยังเล็ก ลูกสาวก็ยังไม่โต จะให้พวกเด็กๆ แบกรับภาระได้อย่างไร?”
เว่ยชางเสวียนกล่าวด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงว่า “เป็นห่วงลูก หรือเสียดายชิงเมิ่งกันแน่ พวกเราย่อมแยกแยะได้เอง”
ท่านพ่อกระแอมเบาๆ ใบหูพลันแดงระเรื่อ “...ทั้งสองอย่างไม่ได้หรือ?”
เสี่ยวเฮยโต้กลับ “เจ้าก็แค่เสียดายผู้หญิงคนนั้น อย่ามาเสแสร้งเลย”
ท่านพ่อเงยหน้าจ้องมันเขม็ง “เสียดายแล้วอย่างไร? นี่เรียกว่าความรัก! มังกรโสดอย่างเจ้าจะเข้าใจความรักอะไร? เจ้าไม่เข้าใจหรอก เพราะเจ้าไม่มีมัน!”
เสี่ยวเฮยถูกจุดโทสะขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้าพูดอีกทีสิ?”
เว่ยชางเสวียนยกมือห้าม “พอได้แล้ว ค่อยทะเลาะกันหลังประชุม อย่ามาเสียเวลาทุกคนในมหาตำหนัก”