บทที่ 257: มังกรเหวสร้างความชอบครั้งใหญ่

บทที่ 257: มังกรเหวสร้างความชอบครั้งใหญ่

คนผู้นั้นถูกคลุมด้วยอาภรณ์สีดำทั้งร่าง ทว่าอาภรณ์ขาดรุ่งริ่งจนเผยให้เห็นอาภรณ์เวทสีครามด้านใน

เป็นเครื่องแบบของศิษย์สายตรงแห่งสำนักชิงอวิ๋น

เสี่ยวเฮยบินวนเหนือลานสำหรับการฝึกกระบี่ถึงสามรอบ ทั้งยังบินช้าและสูงเป็นพิเศษ ราวกับอยากให้คนทั้งสำนักแหงนหน้าขึ้นมองมันเสียให้ได้

เว่ยชางเสวียนเงยหน้ามองมันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “จับกลับมาได้ก็จับกลับมาแล้ว จะโอ้อวดอะไรนักหนา? บินวนตั้งสามรอบแล้วยังไม่ลงมา เจ้านึกว่าตัวเองเป็นกระเรียนเซียนหรือ? กระเรียนยังไม่วางท่าเท่าเจ้าเลย”

เสี่ยวเฮยชะงักกลางอากาศ ราวกับลูกโป่งถูกเจาะจนแฟบ กรงเล็บคลายออก คนผู้นั้นจึงร่วงลงมาจากกลางอากาศ

ร่างนั้นตกกระแทกลงกลางลานดังพลั่ก ฟังแล้วเจ็บแทนจนเนื้อเต้น

คนผู้นั้นครางอู้อี้คำหนึ่ง แต่กลับไม่ร้องโวยวาย นับว่าอดทนไม่น้อย