บทที่ 245: วาฬหนึ่งตัวจมสู่สมุทร สรรพสิ่งเหี่ยวแห้ง

บทที่ 245: วาฬหนึ่งตัวจมสู่สมุทร สรรพสิ่งเหี่ยวแห้ง

ข้าลืมตาขึ้น ยกมือชี้ไปยังทิศทางนั้น “ทางนั้น!”

ท่านแม่พลิ้วกายวูบหนึ่ง พาพวกเราลอยไปทางนั้น

ผืนน้ำทะเลด้านนอกค่ายกลเขตแดนไหลถอยหลังไปพร้อมเสียงซ่า

ลวดลายสีครามเข้มเคลื่อนผ่านใต้ฝ่าเท้าอย่างต่อเนื่อง

ลอยไปได้ไม่ไกลนัก พวกเราก็พากันตกตะลึง

โครงกระดูกสมบูรณ์ของวาฬสีน้ำเงินยักษ์ตัวหนึ่งนอนทอดกายอย่างเงียบงันอยู่บนพื้นสมุทร

โครงกระดูกนั้นทอดยาวนับร้อยจ้าง มองจากปลายด้านนี้ไม่เห็นปลายอีกด้าน ราวกับตู้รถรางเหล็กที่ถูกน้ำทะเลแช่อยู่เป็นเวลานับไม่ถ้วน แต่ละตู้ต่อเนื่องกันเป็นขบวน

บนโครงกระดูกสลักเต็มไปด้วยลายค่ายกลซับซ้อน แสงสีครามเข้มซึมออกมาจากส่วนลึกของลวดลาย แผ่ลงตามแนวกระดูก เกาะแนบไปกับพื้นสมุทร แล้วทอดขยายออกไปทุกทิศทาง