บทที่ 244: หึ่งหึ่งหึ่งใต้ทะเล

บทที่ 244: หึ่งหึ่งหึ่งใต้ทะเล

ศิษย์อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว โลกมนุษย์ไม่มีปราณวิญญาณ ดูดออกไปก็ใช้บำเพ็ญไม่ได้ จะดูดไปทำไม? กินแทนข้าวก็ไม่ได้เสียหน่อย”

เสี่ยวเฮยเงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าผ่านผิวน้ำทะเลพลางแค่นหัวเราะ “จะดูดไปทำไมน่ะหรือ? มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้”

ทันทีที่กล่าวเช่นนั้น บรรยากาศก็เย็นเยียบลงหลายส่วน ไม่มีผู้ใดกล้ารับคำ

แม้แต่กระแสน้ำใต้ทะเลยังเงียบสงัดไปชั่วขณะ ราวกับกำลังรอคำตอบเช่นกัน

เสี่ยวเฮยก้มศีรษะ ปลายหางแกว่งเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ

“ค่ายกลนี้อาศัยการขึ้นลงของกระแสน้ำเป็นจังหวะของค่ายกลใหญ่ ค่อย ๆ ดูดปราณต้นกำเนิดจากสายพลังพิภพและพลังแห่งชีวิตของสรรพชีวิตในโลกมนุษย์ แล้วค่อย ๆ กัดกร่อนโลกทั้งใบด้วยกาลเวลาหมื่นปี”

“ยามน้ำขึ้นก็ดูด ยามน้ำลงก็เก็บ วนเวียนเช่นนี้ไม่รู้จบ ราวกับปากที่ไม่มีวันอิ่ม”

“ทว่ามันดูดอย่างเชื่องช้า สัญญาณจึงแผ่วเบา ปุถุชนทั่วไปย่อมไม่อาจสังเกตพบ”