บทที่ 246: พอเห็นปูก็รู้สึกหนาวขึ้นมา

บทที่ 246: พอเห็นปูก็รู้สึกหนาวขึ้นมา

เมื่อโผล่พ้นผิวน้ำ ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว

แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดคลุมผืนสมุทรกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มองไปทางใดก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด

กู้จื่อหนิงกับคนอื่น ๆ กำลังรออยู่บนเรือหลวงขนาดมหึมา

เรือลำนี้กว้างใหญ่ บนดาดฟ้ามีโต๊ะเตี้ยวางอยู่หลายตัว บนโต๊ะมีทั้งกาน้ำชาและถ้วยชาม

นางยืนอยู่หัวเรือ โบกมือเรียกพวกเราอย่างแรง เสียงตะโกนลอยฝ่าลมทะเลมา “เจอ——หรือ——ยัง——”

ศิษย์คนหนึ่งตะเบ็งเสียงตอบ “เจอ——แล้ว——สิ่ง——ที่——ใหญ่——มาก——”

กู้เจาเหยี่ยชะโงกตัวออกมา “หมาย——ความ——ว่า——อย่าง——ไร?”

ศิษย์คนนั้นหอบหายใจครู่หนึ่ง “ก็คือ——มัน——ใหญ่——มาก——จริง ๆ——”

หยางลิ่งซูก็ชะโงกตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากข้างกราบเรือ “เช่นนั้นพวกเจ้า——ขึ้น——มาก่อน——เถิด! บนเรือต้ม——ชาขิง——เอาไว้! ยังใส่——น้ำตาลทรายแดง——ด้วย!”