บทที่ 172: ประสบการณ์คนเสเพลสิ้นสุดลง

บทที่ 172: ประสบการณ์คนเสเพลสิ้นสุดลง

ร้านถัดไป

บนป้ายเขียนไว้ว่า โรงผ่าหิน

ร้านไม่ใหญ่โตนัก ทว่าภายในกลับมีกองหินพูนสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ

มีทั้งก้อนใหญ่ ก้อนเล็ก ทรงกลม ทรงแบน สีดำ สีขาว สีเขียว...

ถูกจัดวางแยกประเภทไว้บนชั้น ดูราวกับหมั่นโถวกองใหญ่ที่รอให้ผู้คนเลือกซื้อ

คนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่หน้าชั้นวาง ทุกคนมีสีหน้าจดจ่อ แววตายามเลือกหินจริงจังยิ่งกว่าตอนข้าอ่านตำรากระบี่เสียอีก

บางคนย่อตัวลงกับพื้น กอดหินพลิกดูซ้ำไปซ้ำมา

บางคนยกหินขึ้นส่องกับแสงเพื่อดูเส้นลาย

บางคนถึงกับแนบหินไว้ข้างหูเพื่อฟัง... คงกำลังฟังว่าภายในหินมีเสียงพูดหรือไม่