บทที่ 173: ลึกเข้าไปในป่าไผ่มีเรือนคนอาศัย

บทที่ 173: ลึกเข้าไปในป่าไผ่มีเรือนคนอาศัย

กลิ่นอายคุ้นเคยที่ได้กลิ่นตอนนั่งสมาธิเมื่อครู่อยู่ที่นี่เอง

กลิ่นอายนั้นจางมาก แต่ข้าย่อมจำผิดไม่ได้

ทว่า...ที่นี่มีเพียงป่าไผ่ผืนหนึ่งชัด ๆ ไม่ใช่หรือ??

ข้าย่อตัวลง ตรวจดูดินบนพื้น

มีร่องรอยการพลิกดินอยู่ ทว่าผ่านมานานแล้ว ดินจึงถูกกดทับจนแน่นดังเดิม หญ้าก็งอกกลับขึ้นมาแล้ว

ข้ากวาดตามองรอบด้านอีกครั้ง พบว่าการจัดเรียงต้นไผ่ดูไม่ค่อยชอบมาพากล

ต้นไผ่หลายต้นอยู่ในตำแหน่งที่เป็นระเบียบเกินไป ราวกับใช้ฉื่อวัดมาแล้ว

นี่คือค่ายกล

วิชาลวงตา!