บทที่ 163: ความรุ่งเรืองของนครอู๋จิง

บทที่ 163: ความรุ่งเรืองของนครอู๋จิง

รถรางเหล็กเริ่มเคลื่อนตัว

ตู้โดยสารสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนแล่นไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เสียงกึงกังดังเป็นจังหวะ

หน้าต่างไม้เปิดแง้มไว้ ลมพัดกรูเข้ามาตามช่อง พากลิ่นสนิมเหล็กกับกลิ่นหญ้าอ่อนมาด้วย

รถรางเหล็กจะแวะจอดครู่หนึ่งทุกครั้งที่ถึงหมู่บ้านหรือตำบลแห่งหนึ่ง

จากนั้นก็มีคนขึ้นรถ

มีคนลงรถ

มีคนซื้อขายของกินเล่น

ยังมีคนชูป้ายไม้ร้องตะโกนว่า “ที่พักขอรับ ที่พัก คืนละยี่สิบเหวิน มีน้ำร้อนให้ใช้ไม่อั้น!”

ข้าเกาะอยู่ตรงหน้าต่าง มองเห็นชายชราคนหนึ่งบนชานชาลาแบกคานหาบฟางที่ปักเต็มไปด้วยพุทราเชื่อม สีแดงสดส่องประกายอยู่กลางแสงตะวัน