บทที่ 157: หนึ่งวันก่อนจากลา

บทที่ 157: หนึ่งวันก่อนจากลา

เมื่อผู้บำเพ็ญวิชามารเหล่านั้นเห็นข้าออกมา พวกเขาก็กรูกันเข้ามาล้อมไว้

ล้อมแล้วล้อมอีกจนผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด

— “เจ้าถิ่นน้อย วันนี้มีเวลาออกมาแล้วหรือ? ไม่ต้องเรียนเขียนอักษรแล้วหรือ?”

— “มิใช่ว่าเจ้าตั้งใจจะเป็นผู้บำเพ็ญรอบด้านหรอกหรือ? เรียนสำเร็จแล้วหรือ? วาดยันต์ได้แล้ว? หลอมโอสถได้แล้ว?”

— “เมื่อไรเจ้าจะมาสู้กันเสียที? พวกเรารอเจ้าจนดอกไม้เหี่ยวหมดแล้ว”

ข้าปรบมือ “วันนี้พอดี จะได้ทดสอบผลงานของข้า”

ข้านัดพวกเขาไปยังลานโล่ง

ลานโล่งกว้างใหญ่มาก มีรัศมีหลายสิบจ้าง กว้างพอให้คนหลายร้อยคนต่อสู้กันพร้อมกัน

ข้ายืนอยู่ตรงกลาง ส่วนฝั่งตรงข้ามมีผู้บำเพ็ญวิชามารยืนอยู่กว่าสามสิบคน ตั้งแต่ขั้นแก่นทองคำจนถึงขั้นวิญญาณก่อกำเนิด