บทที่ 155: ความเงียบคือเวทีหลักของคืนนี้

บทที่ 155: ความเงียบคือเวทีหลักของคืนนี้

เย่เซียวจิบชาแล้วเอ่ยขึ้นก่อน

“พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเด็กคนนี้?”

น้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าข้าจะเข้าใจ

สำเนียงโบราณลุ่มลึก ราวกับเกรงว่าข้าจะฟังออก

บรรพชนทั้งเจ็ดเงียบไปครู่หนึ่ง

บรรพชนตระกูลมู่หรงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วต่ำ

“แรกเริ่มพวกเรามองนางเป็นตัวประกัน ต่อมากลับรู้สึกว่านางเป็นภาระ ทว่าภายหลังจึงพบว่าเด็กคนนี้หาได้ยากยิ่ง ทั้งฉลาด ขยัน ไม่เสแสร้ง และยังเก่งกาจกว่าอัจฉริยะสวรรค์ทั้งหลายด้านนอกเสียอีก”

บรรพชนตระกูลซือถูรับคำต่อ

“ข้าบำเพ็ญตนมาหลายพันปี พบเห็นผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบเด็กเช่นนี้ ต่อให้อยู่ในถิ่นทุรกันดารแห้งแล้งก็ยังเอาชีวิตรอดได้ แม้เผชิญสถานการณ์คับขันก็ยังพัฒนาตนเองได้ ไม่ว่านางจะเรียนกับผู้ใด ล้วนถ่อมตนใฝ่เรียนและหลอมรวมความรู้ได้อย่างแตกฉาน”