บทที่ 141: ข้าเป็นบรรพชนในรังของตัวร้าย ภาคสอง

บทที่ 141: ข้าเป็นบรรพชนในรังของตัวร้าย ภาคสอง

สุดท้าย บรรพชนตระกูลซุนก็เป็นคนก้าวออกมา

ไม่ใช่เพราะเขาเต็มใจ แต่เพราะเขาหลบเลี่ยงไม่ได้

เพราะเขาตัวเตี้ย ยืนอยู่บนพื้นก็สามารถถักผมได้โดยไม่ต้องก้มเอว

ส่วนคนอื่นต้องก้มเอว และพอก้มแล้วก็ปวดเอว

เอวของบรรพชนตระกูลโอวหยางยังไม่หายดี คนอื่นจึงไม่อยากปวดแบบเขา

เขาเดินเข้ามา ยืนอยู่ด้านหลังข้า สูงกว่าข้าไม่เท่าไรนัก

“องค์หญิงน้อยอยากได้ทรงผมแบบใด?” น้ำเสียงของเขาอ่อนแรงยิ่งนัก

ข้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถักเปียก็แล้วกัน เอาแบบเดียวกับศิษย์พี่สามของข้า”

บรรพชนตระกูลซุนเริ่มถักผมให้ข้า