บทที่ 139: ความโดดเด่นของเชลย

บทที่ 139: ความโดดเด่นของเชลย

มหาตำหนักเงียบสงัดลง

ผู้ทรงอำนาจทั้งแปดหันมามองข้าพร้อมกัน

ในแววตาเหล่านั้นมีทั้งความประหลาดใจ ความไม่เข้าใจ และความสงสัยว่า ‘เหตุใดเจ้าหนูนี่ถึงยังไม่ร้องไห้’

“พวกเจ้าลืมอะไรไปหรือไม่?” ข้ากล่าว

ดวงตาของเย่เซียวหรี่ลงเล็กน้อย “อะไร?”

ข้าลุกขึ้นยืนตรงกลางโต๊ะกลม พลางเท้าสะเอว

“พวกเจ้าลืมข้าไปหรือไม่!”

“ค่ายกลใหญ่พังแล้วค่อยสร้างใหม่ แกนค่ายกลแตกแล้วค่อยสลักใหม่ วัสดุหมดแล้วค่อยออกไปหา พวกเจ้ายังมีข้าอยู่อีกคนไม่ใช่หรือ?”

“ข้ายังไม่ได้หนีไปไหน ข้ายังไม่ตาย และยังไม่มีใครมาช่วยข้าไป พวกเจ้าจะรีบร้อนอะไร? รีบไปเกิดใหม่หรืออย่างไร?”