บทที่ 138: หลุดเข้ารังของเหล่าตัวร้ายเสียแล้ว

บทที่ 138: หลุดเข้ารังของเหล่าตัวร้ายเสียแล้ว

กระสอบป่านทั้งหนา ทั้งมืด ทั้งอับ

ราวกับถูกใครจับยัดเข้าไปในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง

ประตูปิดลง หน้าต่างปิดสนิท โคมไฟดับมอด

ข้าดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง กระสอบป่านรัดแน่นเหลือเกิน

ข้าดิ้นอีกครั้ง กระสอบป่านกลับรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

จากนั้นข้าก็เลิกดิ้น เพราะดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์

ในเมื่อไร้ประโยชน์ก็ไม่ต้องดิ้น เปลืองแรงสู้หลับเสียยังดีกว่า

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ข้าก็มาอยู่ในตำหนักอันโอ่อ่าหรูหราแห่งหนึ่งแล้ว