บทที่ 172

บทที่ 172

คอยนวดคลึงนี้กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

พี่เมิ่งขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความรู้สึกคล้ายเมื่อยล้า สวีอวี้จึงรีบหยุดมือทันที

เห็นเขายืนตรงไม่ไหวติง สองมือยังคงวางอยู่บนบ่าของเธอ พี่เมิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขัน ๆ

ไอ้เด็กทึ่มนี่ เป็นท่อนไม้จริงๆ เสียด้วยซ้ำ

ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ กลับยิ่งทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกแกล้งเขา

"วันนี้จะปล่อยนายไปก่อนก็แล้วกัน ปล่อยมือได้แล้ว ขืนนวดต่อไป ไหล่ของพี่คงได้แหลกคามือสวีอวี้คนนี้แน่ๆ"

พี่เมิ่งเผยริมฝีปากแดงระเรื่อเล็กน้อย สวีอวี้รีบชักมือกลับ ยืนสำรวมอยู่ด้านหลัง

"ว่ามาเถอะ ครั้งนี้เอาข่าวดีอะไรมาฝากพี่อีกเล่า"

พี่เมิ่งบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน โดยไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังจะมองเห็นอะไรบ้าง