บทที่ 173

บทที่ 173

"ไปหาเซี่ยซื่อที่นั่น แกเดินนำหน้าไป"

ซูหลิงซีสีหน้าเย็นชา ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปที่สวีอวี้โดยไม่ปิดบัง ราวกับว่าหากเขาเอ่ยคำว่า "ไม่" ออกมาอีก เธอก็จะเหนี่ยวไกทันที

"ผม... ผมจำทางไม่ได้"

สวีอวี้เกาหัว เซี่ยซื่อไอ้หมอนี่ต้องเอาเรื่องที่พบกับตัวเองไปบอกเธอจนหมดแน่ๆ "มีอะไร หรือว่าพวกเราคุยกันตรงนี้เลยดีกว่า"

ดวงตาของซูหลิงซีหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายมีประกายความเย็นยะเยือกพาดผ่าน

"ไป ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ก้นบึ้งหัวใจของสวีอวี้บังเกิดความรู้สึกอันตรายรุนแรง เขาไม่สงสัยเลยว่าหากตัวเองยังชักช้าอยู่ล่ะก็ ปากกระบอกปืนนั้นคงพ่นเปลวไฟออกมาแน่