บทที่ 171

บทที่ 171

"พี่ ให้พี่เฉียงพักหน่อยเถอะ เขาไม่มีแรงแล้วนะ"

สวีเยว่เอ่ยด้วยความนึกสงบและเวทนา เมื่อมองดูสวีเฉียงที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่ก็ยังคงฝืนพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความดื้อรั้น

สวีอวี้โบกมือส่งสัญญาณให้ดำเนินการต่อ

แรงหมดแล้วยังสามารถฟื้นฟูขึ้นใหม่ได้ แต่จำเป็นต้องให้สวีเฉียงสร้างความทรงจำของกล้ามเนื้อให้ได้ภายในเวลาอันสั้นที่สุด

อีกอย่าง แม้ว่าวิธีนี้จะดูป่าเถื่อนรุนแรง แต่สำหรับอนาคตของสวีเฉียงแล้ว ถือเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่สะสมไว้เป็นอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุด เวลาผ่านไปอีกเค่อกว่า ๆ สวีเฉียงก็ทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้น กระทั่งเปลือกตาก็แทบจะลืมไม่ขึ้น

สวีอวี้จึงย่อตัวลง ส่งสัญญาณให้น้องสาวนำน้ำแกงโอสถที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วยกมา ป้อนให้เขาทีละคำ ๆ