บทที่ 161

บทที่ 161

"ดูท่าทางแล้วต่อจากนี้คงต้องออกหาแร่มาให้มากขึ้นเสียแล้ว แบบนี้คงมีประสิทธิภาพกว่าการตามล่าสัตว์อสูรเพื่อเก็บแต้มพลังงานตั้งเยอะ"

สวีอวี้พึมพำเบา ๆ ในใจ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองออกมาคราหนึ่ง

คิดจะลอยตัวเหนือฟ้าเข้าจริง ๆ แล้วสินะ!

ไม่ต้องพูดถึงว่าโครงกระดูกมหึมาในเหมืองแร่แห่งนี้คือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวระดับไหน แค่สัตว์อสูรระดับห้าที่อยู่บนยอดเขา สะบัดหางเพียงครั้งเดียวก็สามารถซัดเขาจนกลายเป็นหมอกเลือดกระจายเต็มท้องฟ้าได้แล้ว

ต่อให้ค้นพบเหมืองแร่ ก็ยากที่จะเอื้อมมือเข้าไปแตะต้องได้

ส่วนนอกป้อมปราการ ในเขตเหมืองแร่ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าของเหมืองยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ที่นั่นมีกองกำลังคุ้มกันอย่างเข้มงวด ทว่าหากมีการกลืนกินพลังงานจากเหมืองแร่มันเป็นจำนวนมาก ย่อมต้องถูกรุมสังหารอย่างแน่นอน