บทที่ 160

บทที่ 160

"เกิดอะไรขึ้น"

สายตาทุกคู่มองไปยังหลินเวยหราน ทว่ากลับเห็นสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม คนกลุ่มที่เพิ่งรอดพ้นเงื้อมมือมรณะยังไม่ทันได้ผ่อนลมหายใจ ร่างกายก็กลับมาตึงเกร็งอีกครั้ง กวาดสายตามองสำรวจไปรอบด้าน

ทว่ารอบกายกลับไม่มีความผิดปกติใด ๆ อาจเป็นเพราะเสียงคำรามของสัตว์อสูรระดับห้าบนเทือกเขาเฮยซานนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป สัตว์อสูรระดับต่ำรอบบริเวณจึงพากันแตกตื่นหลบหนีไปจนหมดสิ้น แม้แต่สัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ยังไม่เปิดสติปัญญาต่างก็ไม่กล้าเข้าใกล้พื้นที่แถบนี้เลยสักตัว

"พวกคุณไม่สังเกตกันเลยหรือว่า ซากของสัตว์อสูรที่เราล่าไว้ก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้ว"

เสียงของหลินเวยหรานเอ่ยขึ้นอย่างลึกล้ำ

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงกวาดสายตามองไปยังด้านข้าง เส้นทางที่พวกตนเดินลงมามีความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง ทว่าจากตำแหน่งนี้ก็ยังคงมองเห็นเส้นทางไต่เขาเมื่อครู่ได้ พื้นที่ที่สายตามองไปล้วนกลายเป็นผืนดินไหม้เกรียม ซากของสัตว์อสูรที่เดิมทีกองรวมกันอยู่ตรงนั้นและยังไม่ทันได้จัดการ กลับหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย