บทที่ 154

บทที่ 154

"สัตว์อสูรระดับสองสองตัวนี้ ก็เป็นฝีมือนายที่จัดการงั้นหรือ"

หลี่เจี้ยจ้องมองใบหน้าของสวีอวี้เขม็ง สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

"อืม พวกมันกำลังสู้กันเอง พอดีผมบังเอิญไปเจอเข้า"

สวีอวี้พยักหน้าแล้วกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารองครักษ์ทั้งสองนายจึงโล่งอกขึ้นมาบ้าง ทว่าในใจก็อดชื่นชมความกล้าหาญของสวีอวี้ไม่ได้

นั่นคือสัตว์อสูรระดับสองเชียวนะ ต่อให้พวกมันสู้จนบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ แต่นักยุทธ์ทั่วไปก็ไม่กล้าเข้าใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าอยู่ดี

"นาย... ดวงดีชะมัด"

หลี่เจี้ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยคำพูดจับผิดออกมา

ในฐานะนักยุทธ์ชั้นสาม เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าจะมีโชคดีแบบนั้นได้ที่ไหนกัน?