บทที่ 155

บทที่ 155

"คุยธุระกันเถอะ"

พี่เมิ่งไขว่ห้าง ปลายเท้าชี้ไปยังตำแหน่งตรงข้าม เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เขานั่งลง

สวีอวี้ทำตามโดยนั่งตัวตรงไม่เอนเอียง สายตาไม่วอกแวกแล้วเอ่ยถาม "พี่ครับ คุณไม่กังวลเรื่องคลื่นสัตว์อสูรเลยเหรอครับ"

"กังวลสิ จะไม่กังวลได้ยังไง"

พี่เมิ่งบิดขี้เกียจเบา ๆ กระดุมเสื้อคล้ายกับจะปริแตก เผยให้เห็นส่วนเอวที่ขาวเนียน "ต่อหน้าอสูรโลหิต ความกังวลจะมีประโยชน์อะไร"

"มันเป็นแค่คลื่นสัตว์อสูรจริง ๆ เหรอครับ"

สวีอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงเอ่ยถามออกไป

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างของพี่เมิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอมองเขาด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "เธอรู้อะไรมาอีก"

"ไม่รู้อะไรเลยครับ"