บทที่ 153

บทที่ 153

เมื่อก้าวเข้าสู่แดนเถื่อน สวีอวี้ก็โปรยผงยาไปรอบ ๆ ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในความลึกของผืนป่าอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกที่แดนเถื่อนมอบให้เขานั้นแตกต่างจากป้อมปราการอย่างสิ้นเชิง

ทุกครั้งที่ย่างก้าวเข้าสู่แดนเถื่อน เลือดลมในร่างของเขาคล้ายกับกำลังเดือดพล่าน ร่างกายตึงเกร็งโดยสัญชาตญาณ ทั้งยังขยายการรับรู้จนถึงขีดสุด พลังจิตแผ่ซ่านออกไปอย่างไร้ความเกรงใจ ห่อหุ้มพื้นที่รัศมีสองร้อยกว่าเมตรเอาไว้ภายใน

ภายใต้การสัมผัสของพลังจิต เจ้านกแดงน้อยก็ตื่นขึ้นเช่นกัน มันสะบัดขนเบา ๆ ดวงตากลมโตใสกระจ่างดั่งทับทิมกวาดมองไปรอบด้าน ราวกับไม่พบสิ่งใดที่น่าสนใจ มันจึงกลับมาเกาะบนไหล่ของเขาอย่างเกียจคร้านเช่นเดิม

สวีอวี้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าใดนัก ท้ายที่สุดแล้วเรื่องวาสนานั้นไม่ใช่สิ่งที่จะพบเจอได้ง่าย ๆ เสียหน่อย

อีกทั้งวาสนายิ่งมาก ความเสี่ยงก็ยิ่งสูงตาม

ทุกครั้งที่ไขว่คว้าหาวาสนา มักจะต้องแลกมาด้วยวิกฤตความเป็นความตายเฉียดฉิว หากประมาทเพียงนิดเดียวก็อาจจะจบชีวิตลงได้อย่างสมบูรณ์

ภายใต้การพุ่งทะยานด้วยความเร็วนี้ ทำให้เขาไม่นานนักก็พบร่องรอยของสัตว์อสูร และเป็นดั่งเช่นที่หลี่เจี้ยกังวล ในพื้นที่รอบนอกสุด เริ่มปรากฏร่องรอยของสัตว์อสูรระดับสองขึ้นมาแล้ว