บทที่ 146

บทที่ 146

"แกนี่มัน……"

หลี่เจี้ยอ้าปากค้าง ก่อนจะมีไหวพริบดีพอที่จะไม่ซักไซ้ต่อ

เขาดูออกแล้วว่าเจ้าหนูคนนี้ที่ได้รับความสำคัญจากหัวหน้าจาง ย่อมต้องมีจุดเด่นที่เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างแน่นอน หากยังใช้มาตรฐานของพลเมืองทั่วไปมาวัดอีก กลับจะทำให้ตัวเขาเองดูโง่เขลาเสียเปล่า

"โชคดีที่มีเธอรอบนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าไอ้เดรัจฉานพวกนั้นฉีกตาข่ายเหล็กบุกเข้ามา ภารกิจวันนี้คงพังไม่เป็นท่า"

หลี่เจี้ยหันไปตบไหล่สวีอวี้เบา ๆ น้ำเสียงแฝงความโล่งอกอยู่บ้าง

การปรากฏตัวของสัตว์อสูรระดับหนึ่งพร้อมกันถึงเก้าตัว สถานการณ์เช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะวิชาปืนของสวีอวี้ยอดเยี่ยมจนปล่อยให้สัตว์อสูรฝั่งโน้นฝ่าแนวป้องกันบุกเข้ามาในเขตเพาะปลูกได้ล่ะก็ บรรดาคนเร่ร่อนที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ พวกนั้นจะต้องล้มตายเป็นใบไม้ร่วงอย่างแน่นอน และหากทำภารกิจไม่สำเร็จ ตัวเขาก็คงหนีไม่พ้นความผิดเช่นกัน

สวีอวี้ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย สัตว์อสูรระดับหนึ่งหกตัว เกือบจะมอบแต้มพลังงานให้เขาได้ร้อยกว่าแต้มแล้ว น่าเสียดายที่ภายใต้สายตาของคนจำนวนมากเช่นนี้ เขาก็ไม่สะดวกที่จะดูดซับเช่นกัน

โชคดีที่ยังมีค่าตอบแทนชดเชย ซึ่งทำให้เขารู้สึกสมดุลขึ้นมาบ้าง