กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 145
"เป็นอะไรไป?"
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตัวของสวีอวี้ หลี่เจี้ยก็เอ่ยถามด้วยเสียงเบา
"มันเงียบเกินไป กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขนาดนั้น น่าจะดึงดูดความสนใจของพวกสัตว์อสูรมาได้แล้วไม่ใช่หรือครับ?"
สวีอวี้มองไปยังทิศทางของแดนเถื่อน แล้วเอ่ยขึ้น
"อาจเป็นเพราะเสียงปืนเมื่อคืนดังเกินไป พวกไอ้เดรัจฉานพวกนั้นเลยไม่กล้าเข้าใกล้ล่ะมั้ง"
หลี่เจี้ยส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ
สวีอวี้พยักหน้ารับ ด้านหน้ากลุ่มบ้านเรือนที่เกือบกลายเป็นซากปรักหักพัง ยังคงมีกลิ่นอายดินปืนเข้มข้นหลงเหลืออยู่ เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนเพิ่งเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ทว่า ถึงกระนั้น ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลในใจของเขาก็ยังคงสลัดไม่หลุด
ด้วยประสบการณ์ที่เขามีในแดนเถื่อน สัตว์ป่ากลายพันธุ์อาจถอยหนีเพราะกลิ่นดินปืนที่ฉุนจัด แต่ไม่มีทางถอยหนีไปได้นานนัก ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรต่างก็มีความฉลาดระดับหนึ่ง พวกมันไม่ได้หวาดกลัวเสียงปืนเหมือนอย่างสัตว์ป่ากลายพันธุ์เหล่านั้น