กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 147
"โฮก!"
ผ่านไปราวสิบกว่านาที สายตาของหลี่เจี้ยคอยมองไปยังทิศทางที่สวีอวี้รับผิดชอบอยู่เป็นระยะ ในจังหวะที่เขากำลังลังเลว่าจะเข้าไปตรวจสอบดูสักหน่อยดีหรือไม่ เสียงคำรามของสัตว์อสูรก็ดังขึ้น ตามด้วยความเงียบสงบที่กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว
และเสียงคำรามนั้น ไม่เหมือนกับการขู่กำแหงในยามปกติ แต่คล้ายเสียงคร่ำครวญก่อนสิ้นใจมากกว่า สั้นห้วนจนน่าใจหาย
ในจังหวะที่หลี่เจี้ยกำลังงุนงง เขาก็เห็นเศษซากชิ้นหนึ่งถูกโยนออกมาจากป่าทึบ กระแทกลงบนพื้นโล่งอย่างน่ากลัว ในขณะที่ร่างของเด็กหนุ่มได้ก้าวเข้าสู่ป่าทึบไปอีกครั้งแล้ว
ม่านตาของหลี่เจี้ยหดเกร็งลงเล็กน้อย เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว ควานหาบุหรี่ราคาถูกครึ่งซองออกจากกระเป๋า ก่อนจะดึงออกมามวนหนึ่งด้วยมือที่สั่นเทาแล้วคาบไว้ที่มุมปาก
ไอ้หมอนี่...
กำลังล่าสัตว์อสูรอยู่จริง ๆ !
ให้ตายสิ เขาไม่ใช่นักยุทธ์ชั้นสองหรอกหรือ?
นักยุทธ์ชั้นสองบ้านไหนกล้าลุยเดี่ยวเข้าไปในเขตเถื่อนเพื่อล่าสัตว์อสูรกัน?