บทที่ 144

บทที่ 144

สวีอวี้เดินลัดเลาะไปตามซากปรักหักพัง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้จิตใจของเขาต้องกระตุกวูบ

นอกจากเขตที่ 11 แล้ว ย่านที่อยู่อาศัยข้างเคียงก็อยู่ในสภาพพังพินาศยับเยินเช่นกัน รั้วที่ใช้สำหรับป้องกันเกือบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย ถูกพละกำลังมหาศาลพุ่งชนจนพังทลาย กระจัดกระจายระเกะระกะอยู่บนพื้น

"ดูจากขนาดแล้ว เมื่อคืนน่าจะมีฝูงสัตว์อสูรไม่ต่ำกว่าร้อยตัว..."

สายตาของสวีอวี้มองตามพื้นที่ซึ่งเกือบจะกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ทัศนียภาพที่มองเห็นล้วนถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดของย่านที่อยู่อาศัยใกล้ขอบนอก

ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าพวกคนเร่ร่อนเหล่านั้นต้องเผชิญกับความสิ้นหวังระดับไหนเมื่อคืนนี้

สิ่งที่ยังพอทำให้โล่งใจอยู่บ้างคือ บางทีอาจเพราะเป็นเวลากลางวัน กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นในบริเวณนี้จึงไม่ได้ดึงดูดสัตว์อสูรตัวอื่นเข้ามาเพิ่ม มิฉะนั้นสำหรับคนเร่ร่อนที่เหลือรอด คงเป็นหายนะครั้งใหญ่

ขณะที่สวีอวี้กำลังจะมุ่งหน้าเข้าสู่แดนเถื่อน เขาก็เห็นกลุ่มคนซึ่งประกอบด้วยพลเมืองป้อมปราการสิบกว่าคนกำลังเดินตรงมาทางนี้