บทที่ 136

บทที่ 136

"กลางวันยังถือว่าปกติ ถ้าไม่มีอสูรโลหิต ความเร็วในการทะลวงเข้าสู่ชั้นสามของผมน่าจะเพิ่มขึ้นได้มากกว่าเท่าตัว"

สวีอวี้พึมพำกับตัวเองในใจ ร่างกายเบาราวกับนุ่นแหวกผ่านป่าหินรกร้าง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าพุ่มไม้หนาทึบ

เบื้องหน้าของเขาปรากฏผืนป่าภูเขาที่ถูกปกคลุมด้วยต้นไม้หนาแน่น ซึ่งก็คือจุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้… เทือกเขาเฮยซาน

หากไม่ใช่เพราะคำเตือนของเซี่ยซื่อ เขากล้าบุ่มบ่ามเข้าไปในเทือกเขาเฮยซานโดยตรงแน่ ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยประสบการณ์จากครั้งก่อนทำให้เขารู้ว่าสัตว์อสูรในเขตนี้โดยทั่วไปมีพลังระดับสอง เพียงแค่ระวังตัวให้มากขึ้นและไม่บุกลุยเข้าไปลึกจนเกินไป สำหรับเขาแล้วมันไม่ได้อันตรายจนเกินรับไหว

ทว่า ในเมื่อเซี่ยซื่อเตือนด้วยความระมัดระวังถึงเพียงนั้น เขาก็มีความจำเป็นต้องประเมินระดับความอันตรายของเทือกเขาเฮยซานเสียใหม่

กระนั้น ระยะทางที่ห่างไกลเช่นนี้ อาศัยเพียงแค่สายตา ย่อมไม่อาจมองทะลุผ่านแมกไม้หนาทึบเพื่อดูสถานการณ์ภายในได้ สวีอวี้ทำได้เพียงหันไปมองเจ้านกแดงน้อยบนลาดไหล่

"ท่านนกแดง ที่นี่ไม่มีของที่ทำให้ท่านสนใจเลยหรือ?"