บทที่ 135

บทที่ 135

"นักศึกษาเซี่ยมีน้ำใจไมตรีผมรับไว้ด้วยความเต็มใจครับ แต่ว่า ผมชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียว จนคุ้นชินกับการเดินทางลำพังเสียแล้ว"

สวีอวี้ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

เซี่ยซื่อฟังแล้วก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มพยักหน้ารับ "เข้าใจ เข้าใจ คนเก่งระดับพี่สวี ย่อมชอบความอิสระไร้พันธนาการเป็นธรรมดา"

คนเก่ง?

สวีอวี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง ยอดฝีมือบ้านไหนถูกลิ่วล้อสองคนไล่ล่าวิ่งเตลิดไปทั่วแดนเถื่อนกันเล่า?

ช่างไม่สามารถเข้าใจวงจรความคิดของคนอย่างเซี่ยซื่อผู้นี้ได้เลยจริง ๆ

ทว่าแววตาของเซี่ยซื่อกลับยิ่งแน่วแน่มั่นคงยิ่งขึ้น ราวกับว่ายิ่งสวีอวี้บ่ายเบี่ยงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายยิ่งซ่อนเร้นความสามารถที่แท้จริงไว้ลึกซึ้งมากเท่านั้น เช่นเดียวกับที่ท่านพ่อมักจะกล่าวไว้เสมอว่า "คนจริงมักไม่เปิดเผยตัวตน คนที่เปิดเผยตัวตนย่อมไม่ใช่คนจริง"

ตระกูลเซี่ยของเขาสามารถเติบโตมาจนถึงจุดนี้ได้ สิ่งที่พึ่งพาคือความแม่นยำในการมองคน ผู้สนับสนุนของตระกูลเซี่ยในเวลานี้ ก็คืออดีตนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีใครสะดุดตา ซึ่งถูกปู่ของเขาปฏิบัติต่อด้วยพิธีการแขกผู้ทรงเกียรติ จนบัดนี้กลายเป็นเสาหลักค้ำจุนฟ้าของตระกูลเซี่ยไปเสียแล้ว