กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 134
พอส่งมอบงานเสร็จและก้าวเดินออกมาจากร้านเหล้า ร่างคุ้นตาเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ชุดคลุมสีฟ้าครามที่สะดุดตานั้นดึงดูดให้คนเดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมองอยู่บ่อยครั้ง
"สวีอวี้ นายยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ด้วย!"
เมื่อเห็นสวีอวี้เดินออกมา เซี่ยซื่อก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาทันที ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไรนัก เขาจึงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเอ่ยว่า "ที่ฉันหมายถึงคือ เห็นนายยังมีชีวิตอยู่ ฉันดีใจมากต่างหาก"
"นักศึกษาเซี่ยซื่อ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"
สวีอวี้ใจกระตุกวูบ พลางใช้มือขยับบังด้ามมีดไว้โดยไม่ให้เป็นที่สังเกต สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ กลิ่นอายของอีกฝ่ายเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งเลือดลมยังคงหนาแน่นยิ่งขึ้น เกรงว่าคงใกล้จะแตะถึงแปดเก้าร้อยแต้มแล้วกระมั้ง!
ประเด็นคือ อีกฝ่ายดูแล้วอายุเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักศึกษาชั้นยอดของสถาบันยุทธ์
หากอยู่ในป้อมปราการที่ 83 อัจฉริยะเช่นนี้ย่อมถูกเหล่าขั้วอำนาจใหญ่แย่งชิงตัวกันอย่างแน่นอน
"ตอนนั้นไอ้สองคนนั้นต่างก็บอกว่านายไม่มีทางรอดกลับมาได้แล้ว โดยเฉพาะตอนที่นายล่อเจ้าสัตว์อสูรระดับสองตัวนั้นไปคนเดียว ฉันนึกว่านายต้องสังเวยชีวิตอยู่กลางแดนเถื่อนไปแล้วจริง ๆ ซะอีก"