บทที่ 128

บทที่ 128

รากของโสมโบราณไขโลหิตต้นนั้นมีน้ำเลี้ยงสีแดงสดราวกับโลหิตซึมออกมาจากรอยแตก บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวหวานเข้มข้น

ส่วนเจ้าสัตว์อสูรระดับห้าตัวนั้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เกล็ดบนตัวแหว่งวิ่น เห็นได้ชัดว่าใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

ทั้งสองคนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะลงมือพร้อมกันในพริบตา ฝ่ามือหนึ่งประทับลงมาราวกับเมฆดำกดทับ มุ่งตรงเข้าปราบปรามสัตว์อสูรระดับห้า ส่วนอีกฝากหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบอันเฉียบคมแหวกอากาศ พุ่งเป้าไปที่ตัวโสมโบราณไขโลหิตโดยตรง

ทักษะที่ทั้งสองคนแสดงออกมาล้วนน่าตื่นตะลึง ความเข้าขาและประสานงานกันอย่างไร้ที่ติ

สัตว์อสูรระดับห้าคำรามลั่น หมุนตัวกลับอย่างกะทันหัน กรงเล็บตะปบเข้าใส่ฝ่ามือที่กดลงมา ท่ามกลางเสียงทึบสนั่นหวั่นไหว ร่างของมันถูกกระแทกจนหมอบราบไปกับพื้น เศษหินกระเด็นกระดอนว่อน

ในเวลาเดียวกัน คมดาบพุ่งมาถึงแล้ว โสมโบราณไขโลหิตดิ้นรนสุดกำลังหวังใช้รากเหง้าฟาดฟัน รากจำนวนมากถักทอเข้าหากันจนกลายเป็นตาข่าย ทว่ากลับยังถูกคมดาบฟันขาดสะบั้นไปหลายราก จุดที่ขาดพุ่งทะลักด้วยของเหลวสีแดงฉาน

"หึ หากเจ้าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ข้าอาจจะยังเกรงกลัวอยู่สามส่วน แต่บัดนี้เจ้าพลังหมดจดแล้ว ยังบังอาจคิดแย่งชิงโสมโบราณไขโลหิตอีก ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!"