บทที่ 127

บทที่ 127

แสงสีชาดนั่นกระเพื่อมไหวราวกับมีชีวิต ทะยานขึ้นราวกับเปลวเพลิงโลหิต ย้อมผืนฟ้าดินรอบด้านให้กลายเป็นสีแดงฉานอันชวนพิศวง

แววตาของสวีอวี้ร้อนรน สิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้เมื่อเทียบกับดอกไม้เร้นลับในซากเมืองทางเหนือแล้วยิ่งเจิดจ้ากว่ามาก ย่อมต้องเป็นวาสนาครั้งใหญ่ที่ปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน

ทว่า ต่อให้จะทิ้งระยะห่างอยู่ช่วงหนึ่ง เขาก็ยังคงได้ยินเสียงคำรามที่ดังมาจากเบื้องลึกของผืนป่าภูเขานั้นทวีความบ้าคลั่งยิ่งขึ้น เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรในอาณาบริเวณนั้นเกิดความปั่นป่วนขึ้นแล้ว เกรงว่าเวลานี้คงมีสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนกำลังแย่งชิงวาสนานั้นอยู่

สวีอวี้สงบใจลงอย่างรวดเร็ว ความเคลื่อนไหวที่น่าตื่นตระหนกถึงเพียงนี้ นอกจากจะดึงดูดสัตว์อสูรโดยรอบแล้ว แม้แต่ยอดฝีมือในป้อมปราการที่อยู่ห่างไกลออกไปก็ย่อมต้องรับรู้เข้าเช่นกัน ไม่แน่ว่าอาจจะมีผู้เฒ่ายอดฝีมือลงมือแทรกแซงการแย่งชิงด้วยตนเอง

ด้วยพลังฝีมือของเขา การล่าสัตว์อสูรระดับต่ำในเขตแดนเถื่อนรอบนอกยังพอเอาตัวรอดได้ ทว่าหากเข้าไปพัวพันในสมรภูมิเช่นนั้นความเป็นความตายย่อมไม่อาจคาดเดา

เพียงแค่นักศึกษาจากสถาบันยุทธ์ที่เป็นนักยุทธ์ระดับสองสองคน ก็ยังสามารถสร้างแรงกดดันให้เขาได้บ้างแล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงบรรดายอดฝีมือที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของป้อมปราการเหล่านั้นเลย

แต่ทว่า วาสนาใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ หากยอมปล่อยมือไปเช่นนี้ เขากลับยังคงนึกเสียดายไม่น้อย!

สายตาของสวีอวี้จ้องเขม็งไปยังผืนป่าที่ถูกแสงประหลาดปกคลุม สมองหมุนวนด้วยความเร็วสูง ไปหรือไม่ไป?