กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 121
"พี่..."
สวีเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมกับดึงชายเสื้อของสวีอวี้ด้วยความประหม่า เสียงของเธอเบาแทบไม่ได้ยิน "มันแพงเกินไปแล้ว พวกเรา... พวกเรากลับกันเถอะค่ะ"
ปิ่นปักผมที่ส่องประกายแวววาวชิ้นนี้แม้จะงดงาม แต่ทว่าสำหรับเธอแล้ว ราคานี้ไม่ต่างอะไรกับราคาที่สูงลิ่ว!
ต้องรู้ว่าในเขตที่ 3 นอกป้อมปราการ การเช่าห้องอิฐสักห้อง ตลอดทั้งปีใช้เงินเพียงแค่ห้าร้อยเท่านั้น
สวีอวี้ไม่ได้โกรธ เพียงแต่หยิบป้ายระบุตัวตนออกมาจากอกเสื้อ แล้วสะกิดเบา ๆ ที่หน้าแผงลอย เครื่องหมายการันตีเลือดลมสะท้อนประกายเรืองรองภายใต้แสงแดด สีหน้าของพ่อค้าพลันเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ชักมือกลับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายก็เหมือนกับตน เป็นแค่ผู้ติดตามของพลเมืองคนหนึ่ง ไม่คาดคิดเลยว่าจะครอบครองป้ายระบุตัวตนที่ผ่านการรับรองเลือดลม
สำหรับพ่อค้าแล้ว พลเมืองที่ถือครองป้ายรับรองเลือดลมย่อมไม่ใช่คนที่เขาสามารถหาเรื่องล่วงเกินได้
"คุณชาย น้อยมีตาหูแต่ไร้แวว หากท่านชอบปิ่นปักผมชิ้นนี้ เดี๋ยวผมลดราคาให้เป็นพิเศษครับ"