บทที่ 120

บทที่ 120

ค่ารักษาพยาบาลถูกจางเซียวชำระสะสางเรียบร้อยแล้ว กลุ่มคนเดินออกจากโรงหมอหุยชุน

เดินตามเสี่ยวซานไปไม่ไกลนัก ทอดน่องผ่านตรอกซอกซอยแห่งหนึ่ง ลึกเข้าไปในตรอกมีตึกสองชั้นหลังเล็กตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ กำแพงสีขาวตัดกับกระเบื้องสีคราม ชายคากระดกขึ้นเล็กน้อย ดูประณีตงดงามเป็นพิเศษ

พ่อสวีและคนอื่น ๆ มองตึกหลังเล็กนั้น ลมหายใจถึงกับผ่อนเบาลงไปหลายส่วน สายตากลับอดไม่ได้ที่จะกวาดมองทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนความฝันอันสวยงามที่ไม่ใช่ของพวกเขา

"พี่สวี เดี๋ยวผมช่วยเปิดประตูให้นะครับ"

เสี่ยวซานรับกุญแจมาจากมือของสวีอวี้ด้วยความนอบน้อม เสียบเข้ากับรูกุญแจแล้วหมุนเบา ๆ ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก

สวีอวี้พยักหน้า พาครอบครัวเดินเข้าสู่ลานบ้านหลังเล็ก

ลานบ้านไม่ใหญ่โตนัก ทว่าได้รับการปัดกวาดดูแลรักษาความสะอาดสะอ้านเรียบร้อยดี ภายในลานปลูกต้นไม้สีเขียวไว้หลายกอ แผ่ซ่านความมีชีวิตชีวา

พ่อสวีและคนอื่น ๆ มองดูลานบ้านตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีสักวันที่ตนเองจะได้อาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้