บทที่ 119

บทที่ 119

"หัวหน้าจางพูดล้อเล่นแล้วครับ พี่อวี้เป็นคนของร้านเหล้าตะวันลับเรา จะไปปีนป่ายต้นไม้ใหญ่อย่างหัวหน้าจางไหวได้ยังไง"

พี่เมิ่งหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความนัยที่ปิดไม่มิด

แม้จางเซียวจะฟังออกถึงความเสียดสีในคำพูดของพี่เมิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคือง เขารู้ดีว่าคำพูดของพี่เมิ่งเป็นการเตือนสวีอวี้ ไม่ให้สนิทสนมกับตนมากจนเกินไป สำหรับเรื่องนี้เขาทำได้เพียงยิ้มอย่างราบเรียบ

แม้จะติดต่อกับสวีอวี้ไม่มากนัก แต่เขาก็พอดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง จะไม่ถูกชี้นำได้ง่าย ๆ

ต่อให้ตอนนี้จงใจรักษาระยะห่างจากเขา ขอแค่สร้างความประทับใจที่ดีเอาไว้ได้ ในอนาคตย่อมมีโอกาสร่วมมือกันอย่างแน่นอน

ส่วนสถานะการเป็นนักล่าสัตว์อสูร ไม่มีทางส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของเขาที่มีต่อสวีอวี้อย่างแน่นอน

การที่เขาก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่แค่พึ่งพาเบื้องหลังเพียงอย่างเดียว สายตาในการมองคนขั้นพื้นฐานเขาย่อมมีอยู่แล้ว

"นี่คือโอสถฟื้นเลือดสามเม็ด ช่วยฟื้นฟูเลือดลมได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาทั้งสามคนเลือดลมพร่องไป พอทานเข้าไปแล้วจะช่วยให้บาดแผลมั่นคงขึ้นอย่างรวดเร็ว"

จางเซียวหยิบขวดหยกออกมา ยื่นให้สวีอวี้แล้วเอ่ยขึ้น