บทที่ 106

บทที่ 106

"นักศึกษาซู หากไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ภารกิจสำคัญ ไม่อาจอยู่รั้งรอนานได้"

สวีอวี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างช้า ๆ ประสานมือคารวะเอ่ยขึ้น ข้อศอกแนบประคองนกน้อยที่กำลังดิ้นรนอยากโผล่หัวออกมาจากอ้อมแขนเบา ๆ

สีหน้าของซูหลิงซีราบเรียบ ไม่ได้ขัดขวาง

แม้เธอจะรู้ว่าคำพูดของเด็กหนุ่มตรงหน้าเมื่อครู่นี้ส่วนใหญ่เป็นเรื่องโกหก ทว่าจากผลงานของสวีอวี้ในภารกิจครั้งก่อน ทำให้เธอไม่ได้ไปหาเรื่องสร้างความลำบากให้อีกฝ่าย

สวีอวี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย วิ่งหน้าตั้งเผ่นหนีทันทีด้วยกลัวว่าช้าไปก้าวเดียวจะถูกอีกฝ่ายเรียกไว้

กระทั่งวิ่งเข้าไปในแนวป่า มีเงาไม้บังสายตาแล้ว ถึงได้เร่งความเร็วพุ่งสุดกำลัง ร่างกายหายวับไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางหมู่ไม้ที่สลับซับซ้อน

"คนจากเขตชั้นนอกแท้ ๆ แต่กลับสามารถกลายเป็นนักยุทธ์ชั้นสองได้ในวัยแค่นี้"

ซูหลิงซีทอดสายตามองไปยังทิศทางที่สวีอวี้หายตัวไป แววตากระพริบไหวเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง

ถึงจะไม่อลเวงเรื่องจุดประสงค์ของสวีอวี้ แต่อย่างน้อยที่สุดฝ่ายหลังก็ไม่ได้แสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อเธอ