บทที่ 107

บทที่ 107

พี่เมิ่งชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็นลงก่อน

ซูหลิงซีไม่ใช่สมาชิกสถาบันยุทธ์ธรรมดา แม้ร้านเหล้าตะวันลับจะไม่ถึงกับต้องเกรงใจสถาบันยุทธ์ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปผูกใจเจ็บและสร้างศัตรูกับอีกฝ่ายเพราะเรื่องนี้

"คุณหนูซูอยู่ที่นี่ เคยเห็นบุคคลน่าสงสัยหรือสัตว์อสูรตัวไหนเอาซากศพไปบ้างไหม"

น้ำเสียงของพี่เมิ่งอ่อนลงเล็กน้อย เอ่ยถามเชิงหยั่งเชิง

ซูหลิงซีไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ทว่าสายตากลับกวาดมองพื้นดินที่ดำเป็นคราบไหม้เกรียม ในแววตาพาดผ่านประกายความมืดมนวูบหนึ่ง

เธอดันนึกถึงตอนที่ตัวเองล็อกเป้าสวีอวี้ ลูกไฟที่จู่ ๆ ก็พุ่งซัดเข้าใส่จุดซ่อนตัวของเธอจากที่สูง

คนน่าสงสัยมีเพียงสวีอวี้คนเดียวเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ร่องรอยความไหม้เกรียมตรงนี้ยังละม้ายคล้ายคลึงกับร่องรอยการแผดเผาของวิชาลูกไฟไม่มีผิดเพี้ยน

เธอเกือบจะมั่นใจได้เลยว่า การหายตัวไปของซากกระทิงอสูรจะต้องเกี่ยวข้องกับสวีอวี้อย่างแน่นอน

ทว่าซูหลิงซีกลับไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา ประการแรกคือเธอเองก็อธิบายไม่ได้ ต่อให้สวีอวี้จะทะลวงข้ามมาเป็นนักยุทธ์ชั้นสองแล้ว ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะแบกซากกระทิงอสูรไปคนเดียวแถมยังกลบเกลื่อนร่องรอยทั้งหมดได้