บทที่ 105

บทที่ 105

รองผู้อำนวยการหวางเก็บแกนอสูรของกระทิงอสูรเข้าที่ โดยไม่สนใจสายตาที่ร้อนแรงซึ่งเหล่าบรรดานักล่าสัตว์อสูรส่งมาแม้แต่น้อย

ส่วนบรรดานักศึกษาคนอื่น ๆ ยืนอยู่อย่างนั้นด้วยความยำเกรงเต็มเปี่ยม ลมหายใจยังคงไม่ค่อยสม่ำเสมอ สายตาที่มองรองผู้อำนวยการหวางเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง

หากพวกเขาไม่ได้ติดตามรองผู้อำนวยการหวางมาด้วย เกรงว่าป่านนี้คงพ่ายแพ้ราบคาบกันหมดทุกคนแล้ว

พี่เมิ่งกับพวกมองแกนอสูรในมือรองผู้อำนวยการหวางด้วยแววตาร้อนผ่าว แต่ก็ไม่ได้ขาดสติจนพุ่งเข้าไปทวงถาม

ต่อให้รู้ดีว่าแกนอสูรของสัตว์อสูรระดับสี่จุดสูงสุดนี้ล้ำค่าเพียงใด กระทั่งอาจทำให้พวกเขาพ้นจากคอขวดได้ แต่พวกเขาก็รู้ชัดแก่ใจว่าของสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตนจะอาจเอื้อม

"ไป!"

พี่เมิ่งเอ่ยปากสั่งเสียงต่ำ ไม่ได้ชายตามองซากของกระทิงอสูรแม้แต่นิด หมุนตัวพุ่งร่างไปยังส่วนลึกของซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว ร่างเงาหายวับไปท่ามกลางซากกำแพงพังทลายในพริบตา

บรรดานักล่าสัตว์อสูรผู้รอดชีวิตที่เหลือพุ่งตามติดไปทันที ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย

พวกเขาย่อมไม่ลืมว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือสิ่งที่กระทิงอสูรปกป้องต่างหาก!