บทที่ 95

บทที่ 95

แววตาของสวีอวี้ทอประกายวาบขึ้นในพริบตา ในใจพลันกระจ่างแจ้ง นักยุทธ์ทั่วไปต่อให้บริโภคเลือดเนื้อสัตว์อสูรเข้าไป ร่างกายก็ไม่สามารถดูดซับแกแท้ภายในนั้นได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น กลับกันจำเป็นต้องใช้เวลาในการย่อยเป็นเวลานาน

เหมาชีและโจวซานสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความรู้สึกยินดีที่รอดชีวิตมาได้และแววตาขอบคุณที่มีต่อสวีอวี้สะท้อนอยู่ในตาของอีกฝ่าย

พวกเขารู้ดีว่า หากไม่ใช่เพราะสวีอวี้ลงมือช่วยชีวิตเอาไว้ ป่านนี้พวกเขาก็คงกลายเป็นอาหารในท้องของสัตว์อสูรไปนานแล้ว

หลังจากพักฟื้นเรี่ยวแรงกลับคืนมาได้เล็กน้อย เหมาชีก็ฉีกชายผ้าออกมาชิ้นหนึ่ง ช่วยพันแผลให้โจวซานอย่างลวก ๆ

แม้สีหน้าของทั้งสองคนจะค่อนข้างย่ำแย่ แต่ความรู้สึกอิ่มท้องที่ได้มาจากเลือดเนื้อสัตว์อสูรกลับทำให้พวกเขาลุกโชนความหวังที่จะมีชีวิตรอดขึ้นมาอีกครั้ง

"ตามฉันมา"

สวีอวี้เดินนำอยู่เบื้องหน้า ฝีเท้าทั้งมั่นคงและเบาราวกับไร้น้ำหนัก สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง

เห็นดังนั้น เหมาชีและโจวซานก็รีบก้าวตามติดไปทันทีโดยไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย พวกเขารู้ดีว่าวิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอดกลับไปได้ คือการเดินตามหลังสวีอวี้ไป