บทที่ 96

บทที่ 96

โจวซานและเหมาชีรู้สึกเพียงเบื้องหน้าพร่ามัว ร่างสีแดงสายหนึ่งพาดผ่านไปในชั่วพริบตา ชั่วพริบตาต่อมา พร้อมกับพุ่มไม้แถบนั้นที่ถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ไอความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายเมตรพวกเขายังรู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนระอุที่ปะทะใบหน้า

ส่วนสัตว์อสูรตัวนั้นยังไม่ทันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยซ้ำ ก็กลายเป็นซากสีดำไหม้เกรียม กลิ่นไหม้ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วอากาศ

เจ้านกแดงน้อยบินวนครึ่งรอบอย่างแผ่วเบา ร่อนกลับมาเกาะบนกิ่งไม้ เอียงหัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งทับทิมจ้องมองสวีอวี้ ราวกับกำลังรอปฏิกิริยาตอบสนองจากเขา

มุมปากของสวีอวี้กระตุก ฝ่ามือบีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เจ้าสิ่งนี้ ดุดันอำมหิตจนเกินไปแล้วกระมัง

อีกอย่าง แกช่วยปรานีหน่อยไม่ได้หรือไง เลือดเนื้อสัตว์อสูรตัวนั้น อย่างน้อยก็น่าจะมอบแต้มพลังงานให้เขาได้บ้าง กลับถูกแกเผาจนกลายเป็นถ่านไปเสียแล้วอย่างนั้นหรือ

"กะ... เมื่อกี้มันอะไรกัน"

โจวซานเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ เห็นได้ชัดว่ายังไม่หลุดพ้นจากความตกตะลึงเมื่อครู่ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย