บทที่ 83

บทที่ 83

"ตามข้ามา"

ท่านเตาคล้ายเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หมุนตัวเดินไปทางด้านหลัง

สวีอวี้เดินตามไปเงียบ ๆ เขาไม่ได้ใช้พลังจิตลอบตรวจสอบลมปราณรอบตัวของชายชราอย่างเสียมารยาท

แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูแก่ชราและเดินเหินกะเผลก ทว่ากลับให้ความรู้สึกอันตรายสุดขีดแก่เขา ราวกับสัตว์ป่าใกล้ตายต่อให้ลมหายใจรวยริน ก็ยังสามารถแว้งกัดพรานล่าได้อยู่ดี

หลังจากเดินผ่านระเบียงอันเงียบสงบสายหนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏประตูเหล็กกล้าแผ่นหนึ่งขึ้นมา เมื่อท่านเตายื่นมือไปผลักเปิดออก ห้องลับขนาดประมาณสามสิบตารางเมตรก็ปรากฏแก่สายตา

ตามการก้าวเท้าเข้ามาในห้องลับของสวีอวี้ ประตูเหล็กก็ปิดสนิทลงอย่างหนักหน่วง เสียงอึกทึกครึกโครมอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงเตี๊ยมถูกตัดขาดออกไปอย่างสิ้นเชิง

กลางห้องลับวางโต๊ะเหล็กเอาไว้ตัวหนึ่ง รอบข้างจัดวางเก้าอี้ไม้ไว้อย่างตามใจชอบ บนผนังแขวนมีดยาวเล่มหนึ่งเอาไว้ ไม่รู้ว่าไม่ได้ถูกปลดลงมาเช็ดทำความสะอาดมานานเท่าใดแล้ว เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ

"นั่งสิ"

ท่านเตายื่นมือผายไปยังเก้าอี้ไม้ น้ำเสียงทุ้มต่ำ