บทที่ 72

บทที่ 72

"อืม อันนี้ฉันเข้าใจ"

จางต่านพยักหน้ารับ อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ หากไม่ใช่เพราะสวีอวี้เคลื่อนไหวเร็วเกินไป เกรงว่าเขาคงเผลอลั่นไกออกไปด้วยความตื่นตระหนกจริง ๆ

ถึงตอนนั้น เกรงว่านอกจากจะยิงพลาดเป้าจุดตายของสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตัวนั้นแล้ว อาจจะยิ่งดึงดูดตัวที่น่ากลัวกว่าเดิมเข้ามาอีกด้วย

"งั้นพวกเราไปกันต่อเถอะ"

สายตาสวีอวี้มองตรงไปข้างหน้า พลังจิตได้แผ่ขยายสำรวจรอบบริเวณแล้ว ไม่พบการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แต่อย่างใด

ส่วนแผนที่ เขาเพียงกวาดตามองผ่าน ๆ ไม่กี่ครั้ง ก็สามารถจดจำมันไว้ในห้วงสมองได้อย่างแม่นยำ

จางต่านเดินตามหลังสวีอวี้โดยสัญชาตญาณ ท่าทางเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ราวกับว่าตนเองสมควรอยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย เพื่อป้องกันไม่ให้ไปขวางสัญชาตญาณรับรู้ภัยอันตรายของเขา

ฝีเท้าของเขาเบาราวกับไร้เสียง พยายามไม่ให้เกิดเสียงส่วนเกินใด ๆ

สวีอวี้กวาดสายตามองจางต่านที่อยู่เบื้องหลังแวบหนึ่ง มองดูท่าทางตึงเครียดของอีกฝ่าย แล้วพลันนึกถึงตอนที่ตนเองก้าวเท้าเข้าสู่แดนเถื่อนเป็นครั้งแรก