บทที่ 71

บทที่ 71

แดนเถื่อนลึกลงไป

ลำแสงสีแดงเจิดจ้าสายหนึ่งฉีกกระชากผืนฟ้า พกพาพลังที่สั่นสะเทือนผืนฟ้าดินกวาดผ่านไป สิ่งที่มันพาดผ่านแม้แต่อากาศยังบิดเบี้ยว ราวกับกระทั่งมิติก็ยังสั่นเทา

เบื้องล่าง ต่อให้เป็นสัตว์อสูรดุร้ายที่ปกติเป็นใหญ่ในอาณาเขตของตน เมื่อเห็นลำแสงสีแดงสายนี้ พลันประดุจลูกแกะ หมอบราบลงกับพื้นโดยพร้อมเพรียง ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก แม้แต่ความกล้าจะส่งเสียงคำรามยังไม่มี ท่าทีเช่นนั้นราวกับพบเจอฟ้าดิน ห้วงนัยน์ตามีเพียงความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

ฉากนี้ หากมีผู้ใดสามารถมองทะลุผ่านลำแสงสีแดงไปได้ จะพบว่านั่นคือสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ทั่วร่างรายล้อมไปด้วยขนปีก ขนทุกเส้นต่างแผ่ไอความร้อนระอุออกมา ราวกับกำลังแผดเผาห้วงอากาศ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปดั่งคลื่นสึนามิ

ทั่วทั้งผืนฟ้าดินเงียบสงัด มีเพียงกลุ่มแสงสีแดงนั้นที่แผ่ความเย่อหยิ่งท้าทายฟ้าดินลอยเด่นอวดโฉมอยู่กลางอากาศ

แสงสีแดงวนเวียนอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับดวงอาทิตย์แผดเผาร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์ กระแสนลมร้อนพลุ่งพล่านกระจายตัวออกไป แม้แต่แนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไปก็ยังถูกย้อมจนเป็นสีแดงฉาน