บทที่ 67

บทที่ 67

"ปัง! ปัง!"

เผชิญหน้ากับการร่วมมือกันของหลายคน โจวถงตกเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ชั่วครู่ ทว่าขณะที่ร่างของเขาย้ายสับเปลี่ยนและพลิ้วกาย หลบหลีกไปมา ทุกคราที่จู่โจมล้วนตกลงไปยังจุดอ่อนด้านการป้องกันของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

ผ่านไปชั่วพริบตาเดียว สมาชิกหลายคนที่ร่วมมือกันก็ล้มระเนระนาดลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี

โจวถงตบฝุ่นและรอยเท้าบนตัว แววตาดูกลิ่นอายดูถูกเหยียดหยามยิ่งกว่าเดิม กวาดสายตามองรอบด้านแล้วเอ่ยเยาะเย้ย "แม้แต่การร่วมมือกันยังเปราะบางถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยที่พวกแกทำได้แค่พักอาศัยอยู่ในเขตชั้นนอก"

สวีอวี้ขมวดคิ้วมุ่น เขาสามารถมองออกว่าแตกต่างจากสมาชิกเขตชั้นนอกที่พึ่งพาปืนมากจนเกินไป ทักษะการต่อสู้ของโจวถงนั้นยอดเยี่ยมถึงขีดสุด กระบวนท่าไม่มีความฟุ่มเฟือยแม้แต่น้อย ทุกกระบวนท่าเรียบง่ายและมีประสิทธิภาพเต็มเปี่ยม เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

กระนั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าแม้โจวถงจะลงมือหนักหน่วง แต่ก็จงใจควบคุมขอบเขตเอาไว้และไม่ได้ลงมือหมายเอาชีวิต จุดประสงค์เห็นได้ชัดว่าเป็นการสร้างความยำเกรงและตักเตือน มิได้ต้องการซ้อมสมาชิกเขตชั้นนอกเหล่านี้จนพิการอย่างแท้จริง